WEWNĘTRZNE SPOSTRZEŻENIE

Zakłada wreszcie możność przekazania tego wszystkiego, co stwierdzone zostało dzięki wewnętrznemu spostrzeżeniu i aktowi, resp. funkcji refleksji oraz dzięki obserwacji w bezpośredniej retencji przeżyć, a potem ujęte w wypowiedzi o charakterze sądów; zakłada też „możność zrozumienia” tych przekazów. Czym jest wewnętrzne spostrzeżenie, jak w nim, w wie­lości aktów, możliwa jest ścisła identyfikowalność spostrze­ganego przedmiotu ze strony wielu spostrzegających — tego nie może ustalić sama psychologia empiryczna; usta­lenie to jest sprawą istotnościowej ontologii tego, co psychiczne, oraz teorii i krytyki poznania psychologii. To samo odnosi się do poznania warunków „wewnętrznego spostrzeżenia” czegoś psychicznego, granic tego spostrzeżenia i warunków jego przesuwalności na bardziej adekwatne poziomy. Pro­blem ten nazywamy zagadnieniem „zmysłu wewnętrz­nego”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *