ŚWIADOMOŚĆ TERAŹNIEJSZOŚCI

Przecież nic nie jest —jak mi się wydaje — pew­niejsze od twierdzenia, że w ogóle nie może istnieć nauka nieidentyfikowalnych przedmiotach. Proponowana przez niektórych definicja tego, co psychiczne, że jest nim to, co dane „tylko jednemu”, wykluczałaby — gdyby była słu­szna — wszelką psychologię empiryczną. To bowiem, co jest jednostce dane ze sfery psychicznej, musi być nie tylko identyfikowalne w wielu jej aktach, lecz również przez większość osób. Jedynie psychologia realistyczna, w której dokładnie odróżnia się treść spostrzeżenia wewnętrznego od tego, co spostrzeżone, tj. od realnego zasobu psychicz­nego, prowadzi poza bezpośrednią teraźniejszość świado­mości. Nie zapominajmy przecież, że świadomość jako taka, tzn. zgodnie z istotnościowym prawem, jest jedynie teraźniej- szościową świadomością (Bewusstseinsgegenwart) (również wtedy, gdy zawarte są w niej, jako treści częściowe, świa­domość teraźniejszości, przeszłości, przyszłości).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *