ISTOTA GRANIC

Istoty granic sprawności zauważania, zwracania uwagi, obser­wacji — które (warunkując się w tym porządku) w porząd­ku pochodzenia aktów wiedzy o tym, co psychiczne, nigdy nie mogą odnosić się do samego tego, co wewnętrznie spostrzeżone, lecz tylko do tego, co jeszcze dane w reten­cji —- nie może badać sama psychologia empiryczna, pos­ługująca się już nimi jako środkami poznania; kwestie te należą do problematyki teorii poznania psychologii. Czy samoobserwacja, jako rodzaj aktu, jest w aspekcie pocho­dzenia wcześniejsza, równie pierwotna, czy też późniejsza od obserwacji dotyczącej innych ludzi (tak jak wewnętrzne spostrzeżenie samego siebie jest z pewnością „wcześniejsze” od wewnętrznego spostrzeżenia innych ludzi)? Czy jest ona jedynie analogicznym zachowaniem wobec samego siebie, „jak gdyby było się kimś innym”  co już słusznie, jak mi się wydaje, stwierdził Th. Hobbes?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *